In de tijd dat wij puppy’s opvoedden om blindengeleidehonden te worden, moesten wij deze leren om vooraan te lopen. Het commentaar van voorbijgangers was altijd gigantisch. “Je moet je hond niet laten trekken. Hij moet achter je aan lopen. Hij moet je volgen.” Ik ben van het type dat niet (meer) uitlegt, maar gewoon negeert. Er hebben heel wat betweters hoofdschuddend naar me staan kijken terwijl ik keurig de hond volgde en ‘vooraan’ zei.
Uit latere reacties van hun blinde eigenaren, bleek hoe goed het geweest was, dat ze zelfvertrouwen hadden opgebouwd in hun jeugd en initiatief durfden te nemen. Bij omleidingen of wegversperringen durfden ze te kiezen en hun baas weer naar de goede weg te leiden.
Vertrouwen is de basis voor volgen. Vertrouwen van de blinde in de hond. Vertrouwen van de hond in eigen kunnen. Zonder vertrouwen is het niet mogelijk om een eenheid te vormen die samen alles aankan. Dit volgen is geen uitschakeling van het eigen denkvermogen. De cliënt gaat niet willoos achter de hond aan, maar kiest ervoor de hond te vertrouwen. Daarom kan een slechtziende geen blindengeleidehond hebben. Het vertrouwen in eigen kunnen staat nog in de weg om de hond volledig te vertrouwen.
In de Bijbel gebruikt Jezus ook in enkele situaties het woord ‘volgen’. Hij roept de discipelen van waar ze op dat moment mee bezig zijn en zij volgen Hem. Ze leggen letterlijk hun werk neer en volgen Jezus. Ook in die tijd was dat revolutionair. We kennen immer ook de man die tegen Jezus zei dat hij eerst nog zijn vader wilde begraven alvorens Jezus te volgen. Lijkt redelijk nietwaar? Eerst afmaken waar je mee bezig bent en dan pas aan iets nieuws beginnen. Bij deze man was het echter niet alleen letterlijk zijn vader begraven, maar zijn ouders verzorgen totdat zij waren overleden.
Jaren geleden was in Nederland de reactie van een moeder tegen haar zoon met een zendingsopdracht voor Afrika: “Je wacht maar tot ik dood ben.” De zoon is inmiddels 60, zijn moeder 90 en hij wacht nog steeds. De kinderen die hij in Afrika zou gaan verzorgen en opvoeden zijn volwassen en hebben hem niet meer nodig. Hij heeft helaas al die tijd een leven geleid als stopverf. Het gemis dat zijn moeder dacht te krijgen moest hij opvullen. De ironie wil dat hij als stopverf in de tube bleef. Zijn moeder heeft hem in al die jaren niet nodig willen hebben. Zij gaf de voorkeur aan haar andere zoon om haar leven mee te delen. De zoon heeft tevergeefs gewacht om het leven te gaan leiden dat Jezus voor hem in gedachten had. Hij heeft op dat gebied zijn doel gemist.
Jezus volgen hoeft je echt niet altijd naar een exotisch land te leiden. Richard en ik waren in 2016 bezig om te ontdekken of God ons in de sloppenwijk Mamelodi wilde hebben. We verwachtten daar uit te komen. Waar kwamen we echter terecht? Bij Re:connect! God bleek ons op dat moment in deze kerk te willen hebben. We wilden naar Mamelodi, maar kwamen in Re:connect.
Volgen bij Jezus betekent een opdracht in het hier en nu. De eerste stap om Hem te volgen direct zetten. Dat lijkt best eng. De toekomst die voor je ligt, is immers onbekend. Terwijl de toekomst normaal gesproken met huisje-boompje-beestje meer voorspelbaar lijkt. Maar dat is een leugen. We hebben vorig jaar gezien hoe een pandemie zoals Covid 19 ineens ieders leven op zijn kop kan zetten. Wie had dat ooit verwacht?
Dat volgen is niet willoos volgen. Je schakelt je eigen verstand niet uit. Je kiest er alleen voor om je voeten in Zijn voetstappen te zetten.
Jezus volgen betekent bijna nog meer houvast. Volgen is letterlijk in Zijn voetsporen lopen. Achter Hem aan lopen en je voeten in Zijn voetstappen zetten. Dat geeft eigenlijk nog meer houvast dan een huis-tuin-en-keuken toekomst waar we ons aan vastklampen. Dat volgen is niet willoos volgen. Je schakelt je eigen verstand niet uit. Je kiest er alleen voor om je voeten in Zijn voetstappen te zetten. Het moment dat mijn vader veel te vroeg slokdarmkanker bleek te hebben, had hij ineens een heel andere toekomst voor zich dan gedacht. Natuurlijk had hij vragen. Natuurlijk had hij verdriet. Natuurlijk had hij angst. Toch zag ik hem volgen. Hij volgde door in Jezus’ voetstappen te stappen en voetstap voor voetstap uit te komen bij zijn bestemming. Hij was geen man van grote woorden of daden. Gewoon rustig en bescheiden volgde hij zijn Verlosser. Zijn afscheidslied was “Ik weet dat mijn Verlosser leeft!”.
Zo is het voor ons allemaal. We mogen weten dat Jezus leeft. Omdat Hij leeft, hoeven we geen angst te hebben voor morgen. Omdat Hij leeft en ons voorgaat, mogen wij Hem volgen. Voetstap voor voetstap. Heel bewust en bij ons volle verstand. Dan komen we tot ons doel.
