We lezen “niet door kracht noch door geweld” in Zacharia 4:6 wanneer het volk Israël terugkeert naar hun land uit hun ballingschap in Babylon. God zegt dit tegen Zerubbabel die het plan heeft weer in Jeruzalem te gaan wonen en de tempel te herbouwen. Dit zou hij heel goed uit eigen kracht kunnen gaan doen. Zerubbabel was een bekwaam man die een goed staatsman kon zijn en projecten van de grond kon tillen. God herinnert hem, en in hem het hele volk Israël dat er nog rest, dat de opbouw van de tempel niet afhankelijk is van menselijke kracht of geweld, maar van Gods leiding en Zijn kracht. God herinnert hem eraan niet te vertrouwen op eigen kracht of middelen, maar op Gods Geest en de kracht die de Heilige Geest biedt.
Voor ons zou dit nog vertrouwder in onze oren moeten klinken dan voor Zerubbabel. Wij hebben immers Pinksteren meegemaakt met de uitstorting van de Heilige geest. Wij hebben de kracht gezien die uitgaat van Gods Geest. God bouwt Zijn kerk. God gaf ook aan aan Zerubbabel dat Hij Zijn tempel zou bouwen. God werkt door ons mensen heen, maar is niet afhankelijk van onze kracht of van onze middelen. God is een God die voorziet, Jehova Jireh.
Eigenlijk is dit een oproep tot nederigheid en vertrouwen in God. We mogen (moeten zelfs) op God vertrouwen voor hulp en leiding. God doet hier opnieuw een belofte dat Hij alles in Zijn hand heeft en zal voorzien. Ongeacht hoe de omstandigheden er op dat moment uitzien.
Dit is discipelschap. Vertrouwen op Degene die vooraan loopt. Ooit heb ik in Venetië een wandeling door de stad gemaakt met een gids, getooid met paraplu. De groep had geen idee waar we heen liepen, maar vertrouwde blindelings op de gids. Die zou echt wel weten waar ze heen moest en voorzien in wat we nodig hadden aan mogelijkheden om te eten en te drinken. Zo was het ook enigszins met Jezus als rabbi en Zijn discipelen. Jezus wist de weg, Hij wist waar ze naartoe zouden gaan en Hij zou voorzien. Voor de discipelen was dat de ene keer gemakkelijker dan de andere om Jezus te volgen en blindelings te vertrouwen. Als er duizenden mensen naar Jezus hebben geluisterd en honger hebben gekregen, leunen de discipelen niet achterover in het vertrouwen dat Jezus hier wel in voorziet. Ze komen bezorgd vragen hoe dit nu moet. Moeten ze de mensen wegsturen? Hoe komen ze in vredesnaam aan genoeg eten voor al die mensen? Jezus voorziet inderdaad en geeft Zijn discipelen instructies. Hoe fout was het afgelopen als er al een paar op weg gegaan waren om eten te kopen wat nooit toereikend had kunnen zijn van hun budget. Hoeveel kracht ze er ook achter hadden gezet om aan eten te komen, het had niet volstaan.
Discipelschap is niet altijd makkelijk. We zijn soms erg geneigd om vooruit te lopen en het zelf in eigen kracht te gaan regelen. Het resultaat is dan vaak teleurstellend, hoe goed we ook ons best hebben gedaan. Maar het is zo onze eerste impuls om alvast op weg te gaan en het zelf te doen. Hoe moeilijk moet het niet voor Petrus geweest zijn toen Jezus hem vertelde dat hij als hij oud was, niet zelf zou bepalen waar hij heen zou gaan. Dat is misschien wel één van de moeilijkste dingen voor ons mensen. Maar ook in die situatie was Jezus bij hem. We weten dat Petrus ondersteboven gekruisigd is in Rome. Dat hij een weg moest gaan die hij niet zelf kon bepalen, maar gebonden was en geduwd werd door soldaten. Maar ook op dat moment hoefde hij niet zijn lot te ondergaan in eigen kracht of te proberen te verhinderen door geweld. God beloofde aan Zerubbabel dat die het niet door kracht noch door geweld tot stand hoefde te brengen. Hij beloofde dat ook aan Petrus in zijn moeilijkste momenten. En God belooft dit aan ons als Zijn discipelen. Het hoeft niet door kracht of geweld, maar door Gods Geest! Zo komen er wonderen tot stand die we zelf niet hadden kunnen realiseren!
