In de 21-days had ik de tijd om na te denken over wat er beter kon in mijn relatie met God. Wat was scheefgegroeid in de laatste jaren? Wat was ondergesneeuwd geraakt? Ik kwam op de vrucht van de Geest en dan wel het onderdeel vreugde. Als gewone dingen veel moeite en pijn kosten, kan het soms gebeuren dat je je vreugde verliest.
Ik ben nu ruim 18 jaar ziek. Dat betekent echt veel lijden. Meer dan ik vaak wil laten merken aan mijn omgeving. De omgeving verliest ook zijn interesse. Het is geen kortstondige ziekte waar je voor bidt en waar je naar informeert. De omgeving weet na verloop van tijd wel hoe de situatie is. De urgentie van interesse tonen of voorbede doen, ebt in de loop van de jaren weg. Na jaren van ernstige evenwichtsstoornissen waarin ik altijd een bewegend beeld had, dus waar mijn wereld nooit stilstond, kwamen de pijnen. Pijn vreet energie. Door pijn word je ontzettend belemmerd in je functioneren. Pijn is alles overstijgend. De afgelopen 18 jaar was het leven eigenlijk overleven geworden. De pijn en moeite waren zo sterk aanwezig dat alle energie ging zitten in het verdragen van die pijn en moeite. Met een enorme vermoeidheid tot gevolg. Letterlijk uitgeput door de pijn en de moeite.
Als ik moet zeggen wat ik het meeste ben kwijtgeraakt in de voorbije jaren dan is dat vreugde. De moeite en pijn overstegen de gevoelens van vreugde en lijken de vreugde wel weggenomen te hebben. Ik moet vaak denken aan de gelijkenis van de zaaier waar Jezus spreekt over het zaad dat verstikt wordt door de zorgen en moeiten van alledag. Jezus had het over geloof. Dat ben ik Goddank niet kwijtgeraakt. God heeft me mijn hele leven vastgehouden. Hij heeft mij werkelijk gedragen. Door alles heen. Maar er is wel vaak teleurstelling binnengeslopen. De ellende en de daarmee gepaard gaande teleurstelling over de (on)mogelijkheden in mijn leven was verstikkend. Bij mij was de vreugde verstikt geraakt door de distels en de dorens die ik elke dag tegenkwam.
In een oudere vertaling staat in plaats van vreugde het woord blijdschap. Dat klinkt voor mij direct al vrolijker en aardser. Heel raar misschien, maar vreugde klinkt voor mij plechtiger en meer ingetogen. Blijdschap is sprankelend en loopt over van levenslust. Blijdschap is zichtbaar voor de mensen om ons heen. Blijdschap is besmettelijk, in de omgeving van een blij persoon, word je zelf ook vrolijker en blijer. Waar ik vroeger huppelde door het leven, ook als het moeilijk was, strompel ik de afgelopen jaren. En ik wil mijn blijdschap terug. Mijn vreugde is geroofd door de tegenstander.
Dat realiseerde ik me haarscherp in de afgelopen 21-days. Ik merk dat ik daar het meeste verdriet van heb. Niet eens van dingen die niet meer kunnen, maar van het gebrek aan blijdschap in het leven van alledag. Niet te verwarren met dankbaarheid, want dankbaar ben ik voor veel dingen wel. Maar de dankbaarheid is verstrengeld geraakt met teleurstelling en verdriet. Die laatste twee wissel ik graag in voor nieuwe blijdschap.
Blijdschap is ook heel Bijbels. De eerste gemeente wordt beschreven in Handelingen 2 en er staat hoe de leden van de gemeente alles gemeenschappelijk hadden. Elke dag kwamen ze trouw en eensgezind samen in de tempel, braken het brood bij elkaar thuis en gebruikten hun maaltijden in een geest van eenvoud en vol vreugde. Dát was waar ik naar op zoek was deze 21-days! In een geest van eenvoud en vol vreugde leven! In die blijdschap of vreugde wil ik weer opnieuw leven. Die vrucht van de Geest is in de moeilijke jaren verschrompeld. En die wil ik weer terug!
Waar werd jij je bewust van de afgelopen 21-days? wat neem jij mee het nieuwe jaar in?
