Sinds enkele weken zijn wij met pensioen. Dat is in Nederland niet heel snel. Met 67 jaar was ik eigenlijk al lange tijd te oud en te ziek om te werken. Maar nu vindt ook de overheid dat ik aan een welverdiend pensioen toe ben.
Mijn eerste dag heb ik besteed aan het bezoeken van de specialist in Antwerpen, die vroeg hoe mijn pensioen beviel. Waarop ik antwoordde dat dat de dag daarvoor om 17.30 uur was ingegaan en ik nu nog niet kon zeggen hoe dat beviel. Ze schoot in de lach en wilde me graag weer terugzien in september om te kijken hoe het dan met me gaat. Als welgemeend advies gaf ze mee: “Ga op uw ritme leven”. Dat klonk goed en eigenlijk ook noodzakelijk. Wanneer je maar een beperkt gedeelte van de dag kunt benutten omdat je de rest van de dag te moe bent, leer je inderdaad wel op je ritme leven.
De arts gaf me eigenlijk een heel Bijbels advies. Wanneer je begint te lezen in de Bijbel in Genesis, valt al meteen op dat God ritme inbouwt. Het ritme van dag en nacht en het ritme van de week. We spreken nu wel van een 24/7 economie, maar vroeger ging alles ook gewoon continu door. Vooral voor slaven was het een aaneenschakeling van werken. God stelt heel duidelijk de zevende dag als Sabbat in. Eén dag in de week om bij te komen. Om dingen te doen die niets met werk te maken hebben, te reflecteren en te besteden met degenen die je lief zijn. Sinds we de 5-daagse werkweek hebben, noemen we dit “weekend”. Twee dagen op een andere manier te besteden dan de overige vijf.
De Joden houden de Sabbat na al die eeuwen nog steeds. Op vrijdagavond bij zonsondergang wordt de tafel gedekt en viert men met familie en vrienden de Sabbat. De nadruk ligt op het vieren! Dat is iets heel anders dan vroeger in Nederland wel gebeurde met de zondag. Een eindeloze dag waarin je jezelf verveelde. Je mocht een heleboel dingen niet omdat het zondag was. In plaats van de leukste en vrolijkste dag van de week, werd het een enorm saaie dag als christen. Ergens hadden we een verkeerde afslag genomen. God had een ritme geschapen om het leven te vieren. Een ritme van feesten. Elke week de Sabbat. In het vroege voorjaar het Pesachfeest, 50 dagen later het Sjavoeot, het Wekenfeest. En in het najaar Soekot, het Loofhuttenfeest. Feesten vol vreugde en dankbaarheid. Zowel voor de oogst als voor de uitredding uit Egypte.
Het Pesachfeest valt enigszins samen met ons Paasfeest, de opstanding van Christus, en het Wekenfeest is 50 dagen daarna op Pinksteren, de uitstorting van de Heilige Geest. Wij zijn het vieren van Pasen en Pinksteren in de westerse landen een beetje kwijtgeraakt. Vraag op straat aan mensen wat er te vieren valt op Pasen en Pinksteren, en het antwoord slaat in de meeste gevallen nergens op. Kerstfeest wordt wel gevierd. Christenen herdenken dan (op de verkeerde datum) de geboorte van Jezus en anderen maken er een gezellig familiefeest van. Het Loofhuttenfeest wordt door christenen helemaal niet gevierd. Hopelijk gaat dat toch ooit nog eens komen. Wanneer we ons er echt van bewust worden, dat dit feest het feest is van de terugkeer van Jezus Christus op aarde. Het zou mooi zijn om dat te vieren gelijk met de Joden als voorafschaduwing van Jezus’ terugkomst.
De Joden zijn meer gevoelig voor het ritme van de feesten van wij. Zo wordt er ook het liefst getrouwd op een dinsdag. Dinsdag is de derde dag van de schepping. En de enige dag waarop er twee keer in Genesis 1 staat dat God zag dat het goed was. Daarom staat er in het evangelie van Johannes ook “op de derde dag was er een bruiloft”. Een goed verstaander weet dan dat dat een dinsdag was, de favoriete trouwdag. En Jezus doet zijn eerste wonder op deze bruiloft waarbij Hij water verandert in wijn. Hoe feestelijk wil je het hebben.
Dit nieuwe jaar ga ik proberen meer op mijn ritme te leven. Eigenlijk moet ik zeggen, ga ik meer proberen op Gods ritme te leven. Dat wordt geen saai leven, maar een aaneenrijging van feesten en mooie dagen. Dat wens ik jullie ook toe. Om naast je werk te kunnen leven van Sabbat naar Sabbat en van feest naar feest. Daar is niets oppervlakkigs aan, integendeel. De feesten doen ons stilstaan bij Gods grote daden en laten ons in dankbaarheid en verwondering in het leven staan.
