Onze dochter wordt dit jaar alweer drie en dat is super leuk. We doen steeds meer dingen samen. Samen wandelen, samen boodschappen, samen voetballen (haar versie van voetbal dan), samen verstoppertje spelen en sinds kort ook samen oversteken. Ik hoor je denken: “Samen oversteken?” Ja, samen oversteken. Niet zo lang geleden tilde ik haar op wanneer we gingen oversteken, maar nu staan we samen naast elkaar. Haar handje gaat omhoog en ik pak haar hand stevig vast. Dan kijken we naar links, naar rechts, weer naar links en dan steken we samen over. Voor Isa is oversteken een groots avontuur, iedere straat opnieuw. En ze vindt het ook spannend, daarom wil ze altijd rennend de straat over om zo snel mogelijk de overkant te bereiken. Ik hou haar hand dan stevig vast zodat ze niet sneller gaat dan ze zelf aankan. Het laatste wat ik wil is dat ze valt op straat, maar we lopen dus wel stevig door in het juiste tempo. En als we aan de overkant zijn, dan kijkt ze me aan met een blik van “Dat hebben we weer mooi samen gedaan pa”. En iedere keer weer geniet ik daarvan. Heerlijk die eenvoudige vader-dochter momenten.

En nu is het mijn beurt

Zelf sta ik nu ook klaar om over te steken. Ik ben gezegend met een leuke baan, leuke collega’s, toffe werkgever en niet geheel onbelangrijk, een prima salaris. Ik werk hier nu al meer dan 13 jaar. Toen ik hier kwam werken waren we een heel klein bedrijf in een niet zo mooi kantoor, maar de sfeer was vanaf dag 1 helemaal goed. Nu, 13 jaar later, zijn we gegroeid in aantal. En waar we in het begin heel veel dingen maakten en deden, doen we nu eigenlijk 1 ding heel erg goed. We maken te gekke financiële software voor grote organisaties en behoren tot een van de snelst groeiende bedrijven van dit land. En als alles meezit gaan we dit jaar internationaal. Allemaal gave dingen dus. Maar ik ga oversteken. Waarom? Omdat de balans tussen gezin en werk steeds lastiger was te vinden.

Ik werkte tot voor kort 36 uur per week en daarnaast was er re:connect. In het begin was dat prima te combineren, maar re:connect begon te groeien en daarmee groeide ook de verantwoordelijkheid (en de hoeveelheid afspraken). Toen Isa op een gegeven moment vroeg of ik weer weg ging brak mijn hart. Ik ging mijn agenda na en kwam erachter dat ik bijna iedere avond weg was voor re:connect of thuis bezig was met mail of de preek van de zondag. En natuurlijk besteedde ik wel tijd aan onze dochter, maar als dat 30 minuten per dag was, dan was dat veel. Dus oktober vorig jaar maakte ik de sprong om part-time te werken. Even kijken of dat dan beter gaat. En dat ging ook wel beter. Ik werkte nog maar 3 dagen als programmeur, 1 dag was dan voor re:connect en 1 dag voor het gezin. En dan had ik het weekend “vrij”. In de praktijk betekent dat zaterdag aan de slag voor re:connect of mee met Sharon naar een optreden en zondag de hele dag in de kerk. En natuurlijk was ik dan nog wel 3 avonden per week bezig voor re:connect (preek, e-mails en afspraken).

Deze nieuwe situatie was heerlijk, maar kwam al snel weer onder druk te staan. Want hadden we in oktober 2015 nog 80 bezoekers per zondag die bestond uit een groep van rond de 150 mensen die minimaal 1 keer per maand de kerk bezochten, inmiddels telt re:connect zo’n 120 bezoekers per zondag die bestaat uit een groep van rond de 200 mensen die minimaal 1 keer per maand de kerk bezoeken! We hebben nu zo’n kleine 70 vrijwilligers verdeeld over verschillende teams met goede teamleiders. Maar meer teams betekent ook meer overleg en dus raakt de agenda nu ook weer aardig gevuld. En weer is het zoeken naar balans.

Lees verder op gilbertthera.net.