Maar ik, ik zal Uw sterkte roemen, in de morgen Uw trouw bezingen: U bent voor mij altijd een burcht geweest, een toevlucht in tijden van nood. (Ps. 59:17 NBV)

Wat een mooie tekst! Wanneer je de gehele Psalm leest dan zie je eerst een enorm heftig gebed hiervoor staan. David schreef dit toen hij gevangen werd gehouden in zijn eigen huis. En hij wist dat de dood op hem wachtte. Hij had niets misdaan, maar zat toch in deze vervelende situatie. David bad in dit geval niet echt voor genade voor zijn belager, hij was altijd best wel eerlijk in zijn uitingen naar de Heer toe. Goed… van die eerlijkheid kunnen we zeker leren. Dat wil overigens niet betekenen dat we moeten bidden dat God onze belagers verdelgd. Dan kunnen we toch beter het voorbeeld van de Heer Jezus volgen.

Nu vraag ik me alleen af wat er zou gebeuren als God wat vaker niet de laatste life-line zou zijn, maar de eerste en enige

Maar al met al is duidelijk dat David in het nauw was gedreven door de situatie. En dit is iets wat een ieder van ons van tijd tot tijd wel eens heeft. In mijn persoonlijk geval heb ik ook wel eens dit soort momenten… David koos ervoor, nadat hij had geïnventariseerd hoe beroerd de situatie eigenlijk was, om zijn gebed te eindigen met de woorden van de tekst van vandaag. Wanneer onze zekerheden wegvallen en de hulplijnen op zijn, dan is er maar één optie over en dat is God. Nu vraag ik me alleen af wat er zou gebeuren als God wat vaker niet de laatste life-line zou zijn, maar de eerste en enige. Moeilijke vraag als ik heel eerlijk ben, maar wel eentje die ik mezelf wat vaker wil stellen.

Wanneer ik in het nauw gedreven ben, ga ik dan eerst op de deuren van vrienden bonken of direct op Gods deur?